X
تبلیغات
زولا

زندگی می بافم

شکرگزار نیستیم

توی کلاس همسرداری یکی از خانم ها می گفت: شوهرم یه شب درمیون گل میخره میاد خونه ، من دعواش میکنم ، بهش میگم بسه دیگه ، اینهمه گل را می خوام چیکار.


خانم های دیگه صداشون دراومد که: اِوا! چرا اینطوری میگی؟ چرا ذوقش را کور می کنی؟


موضوع اینه ما آدمها بلد نیستیم قدر داشته هامون رو بدونیم.کوچیک و بزرگ و زن و مرد هم نداره.انگاری همه مون مادرزادی! عینکی به چشمهامون داریم که خاصیتش دیدن جای خالی نداشته ها و غصه خوردن بابت اونهاست.

نظرات (2)
نام :
ایمیل : [پنهان میماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
تجربه ثابت کرده این جور افراد پز می دند و آرزو و رویاشون رو در قالب واقعیت بیان می کنند ، یعنی تا دلت بخواد از این جور آدما دیدم و چون کمبود دارن اینجوری می گن و به هیچ عنوان حرفاشون رو قبول نمی کنم
سه‌شنبه 1 خرداد 1397 ساعت 19:47
امتیاز: 0 0
پاسخ:
بله هستند اینجور آدمها.
خیلی ، خیلی پست خوب بودی

همیشه نداشته هامون رو می بینیم ،
و حالا جالب تر اینکه همون آقایی که هر روز گل میخره ، رفتار خوبی داره ،
و خانومش الان توی جمع شما گفته از این کار ها خسته شده ..
این خانم ، امکانش هست که نسبت به گل خریدن یه آقای دیگه ،
کلی ذوق کنه و خوشحال بشه ... ولی دیگه از گل خریدن شوهرش لذت نمیبره ..

و اینجاس که باید بگم متاسفانه ما ،
خیلی وقتا خوبی های زندگی خودمون رو هم نمی بینیم .
سه‌شنبه 1 خرداد 1397 ساعت 16:30
امتیاز: 0 0
پاسخ: